De droom bij de eik

Soms zou ik willen dat ik de tijd kon stilzetten en ik elke dag opnieuw hier op deze plek, op exact deze dag wakker zou mogen worden. De frisse berglucht geeft me alle energie van de wereld, de zee ligt verderop rustig te dobberen, de stilte is zacht, het eten onvergetelijk en ik mag slapen in de meest schone, frisse Cypriotische kamer die ik ooit heb gezien. En dan heb ik het nog niet eens over de bossen die hier prachtig bedekt over de heuvels prijken.

Soula klopt op mijn deur en heeft een glas water in haar hand. Net verslikte ik me bij het zwembad en liep al kuchend naar mijn kamer. ’Gaat het weer een beetje?’ De eigenaresse is onovertroffen lief. Het voelt een beetje alsof ze familie is. ‘Vertel het verhaal nog een keer’, zeg ik en ga op het bed zitten. ‘Mijn vader Andreas Demetriou werd op een dag verliefd op mijn moeder én op haar geboortestreek Lysos. Hier op deze plek ontstond zijn droom. Hij vroeg een vergunning aan om er een hotel te mogen bouwen. De tijd verstreek en vaak ging hij naar deze plek toe. Dan sliep hij onder de eeuwenoude eik, keek naar de gitzwarte nachten met de prachtige sterren en staarde naar de zee. Het duurde lang, maar de plek was zo mooi dat zijn geduld niet al te erg op de proef werd gesteld. Helaas overleed hij een paar dagen voordat de vergunning werd toegekend aan hem.” De zusjes Niki en Soula besloten de droom van hun vader te realiseren. En zij niet alleen. Op zondag bijvoorbeeld helpt hier de hele familie mee, dan koken ze de meest heerlijke gerechten en iedereen is welkom. ‘Gasten zijn als familie nietwaar?‘ Ik glimlach en loop samen met Soula naar beneden. Op mijn blote voeten zweef ik zachtjes over de koele tegels, bij de receptie knik ik even naar Andreas Demetriou die vanaf het canvas de boel goed in de gaten houdt.

Als ik even later op de schommel zacht heen en weer deins denk ik na over morgen. Een wandeling hier in de bossen door de bergen of ik kan natuurlijk ook weer op hetzelfde tijdstip op de schommel gaan heen en weren. Net als nu. Letterlijk de tijd stilzetten. Want één ding weet ik wel: ik ga nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet...