Een mysterie van kleuren

Tijdens een mooie rit met mijn auto over het eiland Kreta kwam ik laatst terecht in het plaatsje Elounda. Het was een warme dag, en ik was dan ook blij dat ik op het terras van de taverna even kon schuilen onder een eeuwenoude olijfboom. Al gauw raakte ik - met handen en voeten - aan de praat met één van de aanwezige locals, genaamd Kostis, die zich afvroeg hoe ik in hemelsnaam in deze traditionele Taverna in Elounda beland was.

En dus vertelde ik hem over mijn passie voor Kreta. Dat ik er geregeld terugkom, om mijn vrienden op te zoeken, om te genieten van de vrijwel altijd aanwezige zon, van cultuur en strand, maar bovenal: van de natuur. En zo was ik in Elounda terechtgekomen. Want het landschap rondom dit kleine en gezellige dorpje is van een adembenemende schoonheid, met oneindige uitzichten en eindeloos glooiende zeegezichten. "Als dat zo is" zei Kostis, "dan weet ik dé plek voor jou!". Twee telefoontjes en een korte rit later zat ik op het terras van Adrakos appartementen. Een schitterend uitzicht over het zo door mij geliefde Griekse landschap, te genieten van de ondergaande zon. Deze avond kon ik nog genieten van het mystieke landschap, dat alsmaar veranderde naarmate de zon verder wegzakte de zee in. Adembenemend...