Het zonnige zuiden

‘We keren zuidwaarts!’ Ik keek mijn Griekse vriend Manos lachend aan. ‘Huiswaarts, bedoel je?’ Manos geeft me soms spontaan een Hollands zinnetje terug. Maar die ochtend bleek onze spraakverwarring eigenlijk helemaal zo verkeerd nog niet. Want ik zou later die dag thuiskomen in rustige zuiden van Kreta. Thuis bij de Nakou Village van de familie Mantalas.

Ik zat met mijn goede vriend Manos in de haven van Heraklion. De stad stroomde langzaam vol en ondanks dat ik best genoot van die gezellige drukte voelde ik die drang naar het geluid van de krekels, zeezicht en rustig dobberen in het zwembad. ‘Waar wil je heen vandaag?’ En terwijl ik antwoord gaf, toeterde een auto mijn zinnen weg. ‘Verrassing: we gaan naar het zonnige zuiden!’ Direct stond Manos op. We reden richting Ierapetra, de meest zuidelijke stad van Kreta. ‘Het is zelfs de meest zuidelijke stad van Europa!’ En zo en passant vertelde hij er nog even bij dat hij daar in de natuur de Nakou Village voor me had ontdekt. Met van die witte muren, kleurrijk Grieks antiek en overal zitjes zodat je uren kan turen over de strakblauwe zee.

En nu sta ik hier op mijn veranda. Net hebben de hartverwarmende eigenaren me meegenomen door de schitterende tuin, langs die zitjes, het heerlijke zwembad omgeven door groen en parasols van riet. De zee dobbert kalm voor me en de zon staat hoog aan de hemel. Binnen in mijn witte Griekse studio prijkt het kleurrijke antiek met het modern gemak. ‘Feel at home’, zei de familie terwijl ze me een ijskoud drankje van de poolbar gaven.
‘Thuisgekomen hè?’ hakkelt Manos. Ik lach en zucht van geluk: ‘In het zonnige zuiden.’