Het rijk der liefde

‘Love is in the air!’ lacht mijn goede vriend Manos als we de streek Apokoronas binnenrijden. Groene weelde vliegt er om mijn oren. ‘Hier streken de hoge heren uit het Byzantijnse rijk neer op hun vrije dagen. Ze kozen van alle plekken, deze streek uit. Kijk maar eens om je heen. Dan snap je waarom.’ Ik wilde stoppen en rond turen, maar ook doorrijden en ontdekken wat voor moois er om de hoek te zien was. ‘We gaan naar het kleine dorpje Tzizifes. Vlakbij het oude dorpsplein staat een huis uit 1800.’ En terwijl Manos doorpraat over de prachtige valleien, de kerken, de nauwe straatjes, de fruitbomen, het dorpse leven en ‘echt Kretaans eet je bij…’ droom ik weg bij de gedachte aan dat huisje terug in de tijd, genaamd Lithos House.

En nu sta ik voor de muur met de donkere houten deur. Ik glimlach. Manos wijst me lachend naar binnen. Op de ommuurde binnenplaats ligt het zwembad sereen te wezen, samen met de gezellige zitjes. Het eeuwenoude dorpshuis is opgedeeld in twee huisjes. De stilte is puur en prachtig. Het hout is gebleven, net als de stenen van jaren geleden, ik passeer een oude wijnpers, een houtoven, een sfeervolle woonkamer, spiek even boven via de houten trap en word nog blijer van al het modern comfort dat ik me maar kan wensen.
En nu zit ik hier. Als een dorpsbewoner van Tzizifes. Ik snap die Byzantijnse hoge heren wel. Ze hadden alles voor het kiezen, maar kozen deze plek. En maar goed ook. Ik zie de natuur schitteren achter eeuwenoude binnenmuren, ik kijk naar mijn romantische huis in Venetiaanse stijl en denk aan de locals verderop op het eeuwenoude dorpsplein. Oude liefde roest niet, bedenk ik me. En glimlach.