Santorini is een waar natuurwonder. Dit bijzondere Griekse eiland is ontstaan nadat de gigantische vulkaan die hier in zee lag, uiteen spatte. Slechts de randen van de vulkaan bleven na de ontploffing boven het water uitsteken en één van die kraterranden is het huidige Santorini, één van de mooiste plekken waar ik ooit ben geweest.

Manos, mijn vriend en gids die ik eerder had leren kennen op Kreta, had maarliefst tien jaar op Santorini gewoond. Toen ik hem over mijn trip naar Santorini vertelde, begon hij meteen te stralen. Hij had veel zin mee te gaan en om na al die jaren eindelijk weer eens terug te gaan naar het eiland waar hij zo van hield.

Vooral het landschap van dit bijzondere eiland is prachtig. De glinsterende witte huisjes die je overal ziet, vormen in het zonlicht een oogverblindend contrast met het zwarte lava. In het westen rijzen steile rotswanden hoog op uit zee en aan de oostkant van het eiland bevinden zich eindeloze zand- en kiezelstranden waar je optimaal kunt genieten van de zon en de helderblauwe zee. Als je naar het noorden rijdt, vind je daar nog het échte Santorini: met weinig toeristen en kleine traditionele dorpjes waar ezeltjes nog steeds het belangrijkste vervoersmiddel zijn. Manos liet het me die week allemaal zien.

Vanaf het haventje van Skala beklommen Manos en ik de 566 treden van het oude ezelspad naar het levendige en pittoreske Fira, het hoofdstadje van het eiland. Uren kun je hier slenteren door een doolhof van smalle, gezellige straatjes, koepelkerkjes en grotwoningen. Maar waar we eigenlijk voor kwamen, was de zonsondergang. Het zicht op de andere eilandjes van de archipel is tijdens dit gedeelte van de dag het allermooist. Na dit schouwspel ploften we neer op een fijn terras waar Manos als toetje de beroemde dessertwijn van het eiland bestelde. En echt, Vinsanto, de wijn van Santorini, smaakt nóg beter als je het drinkt op de plek waar het met liefde is gemaakt.