Met je hoofd in de wolken...

‘Ik ga je meenemen naar grote hoogtes,’ zei mijn goede vriend Jorge die ochtend. We gingen wandelen, want hij wilde me de mooiste vergezichten van de Sierra de Mariola laten zien. En hoewel de bergen en de bossen veel indruk op me maakten, was er iets anders wat me die dag in het bijzonder zou bijblijven. Op 700 meter, in het dorpje Banyeres, vonden we per toeval een eeuwenoud boerenhuis genaamd L’ Alquería del Pilar. En daar bereikten we écht de top van de dag.

Na die actieve ochtend tocht, hoorden we onze magen knorren en dolgelukkig vonden we in Banyeres een restaurant. We klopten op het raam en net toen we voelden dat de deur op slot zat, deed een elegante vrouw de deur open. ‘Admirable’, stelde ze zich voor. Helaas was het restaurant gesloten, maar ‘mijn zus en ik zijn een lunch aan het voorbereiden en we hebben te veel, dus willen jullie aanschuiven?’ Jorge en ik knikten direct en even later zaten we op het terras onder de pergola met de druivenraken. Samen met Admirable én Ascension, oftewel de gezusters Gimeno. En terwijl ze vertelden over het familiehuis dat ze renoveerden, keek ik mijn ogen uit. Het overweldigende groen, de sierlijke tuin, het zwembad dat mooi was weggewerkt tussen de bomen... ‘Willen jullie de appartementen zien?’ Uiteraard sprong ik op van geluk. En ook binnen vond ik de sierlijkheid die ik overal zag. De eeuwenoude muren, het donkerbruine hout, de klassieke bedden.
‘De barbecue is klaar!’ hoor ik van buiten. Ik ben hier inmiddels al een paar dagen. En ook van de kookkunsten van de zussen krijg ik geen genoeg. De avondzon spiekt tussen de bomen. Ik zucht en lach naar de bergen die verderop, net als ik, ook in de wolken zijn.