“Bongu!” In bijna onberispelijk maltees groet ik de buurvrouw, die al sinds jaar en dag naast een van de Gozo Farmhouses woont. Ze kijkt verrast op en begint tegen me te kletsen. Ik voel me meteen weer thuis. Wat een vriendelijk volk is het toch! Je voelt je meteen een van hen. En wat ben ik blij dat ik weer op het eiland ben. Geen plek zo vredig en mooi als Gozo. De buurvrouw richt haar aandacht weer op haar kruidentuintje en ik draai de sleutel van mijn farmhouse om. Ik heb nog een dag om in m’n eentje van de rust te genieten, voordat mijn vriendinnen zich bij me voegen voor een heerlijke midweek in de zon. Dus zet ik mijn spullen in een hoek en loop door naar de tuin. Aha! Daar is ie: de hangmat. Met een glaasje rosé op het tafeltje ernaast klim ik er in. En daarna…. Totale rust. Ik kijk naar het zwembad en de velden en bomen erachter. Behalve wat vogels hoor ik helemaal niets. Ik sluit mijn ogen en denk aan de vorige keer dat ik hier was: de prachtige wandelingen die ik toen maakte door het groene landschap, de grot van Calypso waar ik heen was gevaren, de hoofdstad Victoria waar ik uren door de straatjes struinde, maar vooral: heel veel liggen in mijn hangmat. “Eliza!” Ik ontwaak uit mijn dagdroom en zie de buurvrouw in de tuin staan. Ze steekt haar linkerhand omhoog en houdt in haar andere hand een mandje met brood. “Ik kom net van de bakker vandaan en heb Tal-Malti voor je meegenomen, onze specialiteit.” Ja, een van hen ben ik zeker. Mijn vriendinnen zullen zich vast ook meteen thuis voelen op het eiland. Liefs, Eliza