‘De stilte is hier het mooist!’ zei ik vanmorgen tegen mijn goede vriend Morris. Samen hebben we een lange wandeling gemaakt door de heuvels en de natuurlijke zoutvlaktes. We slenterden over de pleinen van Victoria, doken in de eeuwenoude kerk van Sint Joris en sloten af aan zee waar we staarden naar de horizon. Mijn goede vriend Morris is op Gozo geboren en nog nooit heeft de man het eiland verlaten. Een bijzondere vriend. Hij kent de mooiste plekjes, weet hoe de natuur zich over het eiland beweegt en vindt altijd wilde bloemen voor me. ‘Waarom hebben de bewoners hun sleutel aan de buitenkant van de voordeur?’ vroeg ik toen we Santa Lucija binnenkwamen. ‘Dat zijn de huizen van de oudere bewoners. Zo letten we een beetje op ze,’ lachte hij. En nu zit ik hier bij de Farmhouse Ghar Ilma en kijk vanaf het terras wonderschoon uit over het eiland. Ik kan niet wachten tot de zomer komt en ik hier een frisse duik in mijn privézwembad kan maken en ik kan genieten van dit luxe huis. In gedachten hoor ik mijn vrienden dan lachend thuiskomen na een dag aan zee. Gedaan met de stilte, zou ik dan denken. Maar niets is minder waar. Want vandaag heb ik geleerd: je bent op Gozo. En daar is de mooiste stilte uitgevonden. Liefs, Eliza