Of ik nog goede voornemens had, vroeg een goede vriendin. ‘Ja!’ En ik ben meteen met de eerste begonnen. ‘Nog meer genieten van de mooiste plekjes aan zee’, had ik bedacht. En waar kan dat beter dan op Sardinië? Waar de zee zo’n mooie azuurblauwe pracht aanneemt dat ik soms mijn ogen niet kan geloven. Sardijns blauw, noemen ze het ook wel eens. Gisteren ben ik hier aangekomen terwijl de zon af en toe tussen de wolken door piepte. Deze keer streek ik niet neer in een van de eeuwenoude dorpen en zocht ik ook niet naar een keuken waar di mamma de lekkerste maaltjes kookt. Nee, ik ging direct naar het geheim van Maria’s vader. De oranje en gele huisjes lagen stil op de heuvel te wachten. Bij Residence Sa Raiga leek de buitenwereld niet te bestaan en overal zag ik mijn goede voornemen in vol ornaat voor me liggen. En nu sta ik hier in een verlaten baai. Ik hoor het zachte gepruttel van een bootje. ‘Klaar voor een wonderschone tocht langs onze mooiste kusten? Je weet nooit wat we onderweg tegenkomen,’ lacht mijn schipper. Ik glimlach, want ik weet nu al: hij heeft een verrassing in petto. Zou het een oud landhuis zijn met wijnvelden tot aan de horizon?’ Mijn tip: maak écht goede voornemens, inclusief grote genietfactor. Liefs, Eliza