Vandaag 23°

Wind ZO 2

Zon 40%

‘Wauw’, ik heb het vandaag zo vaak gezegd. Ik sta samen met mijn goede vriend Carlos op de berg Monte Toro en kijk uit over het rustieke eiland waar ik altijd al over fantaseerde. Achter me staat een immens Christusbeeld en ik zucht van geluk. Ik heb het gevonden: Menorca!

Zeg je de Balearen, dan denk je al gauw aan Mallorca. Maar ken je haar zusje al? Want gelegen in de Middellandse zee vond ik een eiland waar de kleine bergen braaf in het landschap sieren, waar de beboste heuvels met pijnbomen ronddansen en de azuurblauwe zee je altijd verblijdt. En waar je uren op de vele stranden geniet. ‘Het hele eiland is een natuurreservaat,’ zei Carlos toen we vanochtend over het eiland reden. ‘Maar waar zijn toch al die toeristen?’ had ik gegrapt. In het noorden zag ik de enorme rotsformaties opdoemen. ‘We hebben ook veel bijzondere plant- en diersoorten die je alleen maar hier ziet.’ Aan de westkust spoten de geisers zeewater de lucht in, in de binnenlanden dwaalden we door de stille heuvels. ‘En wil je de grotten nog zien? Of liever onze culturele schatten?’

Ik kan nog uren van dit magnifieke uitzicht hier op de berg genieten. ‘Zullen we naar Fornells?’ lacht Carlos. ‘Je moet de specialiteit proeven: stoofschotel met kreeft!’ Ik denk aan mijn favoriete Spaanse vissersdorpje met de witgeverfde huizen, de bootjes en de boulevard met de palmen. Gauw knijp ik mezelf: geen droom. Het heet Menorca en ik heb het eilandelijk gevonden.