De langverwachte

Wachten wordt beloond, dat prentte ik mezelf in toen ik vorig jaar als een stralende ster langs de reusachtige olijfbomen liep op de plek waar Nikos en Maria hun paleisje wilden gaan bouwen. De afgelopen maanden waaide ik telkens even aan en ik merkte het: de beloftes waren groot. En op deze prachtige zonnige ochtend is het eindelijk zover: Mastrogiannis Country Retreat is klaar!

Niet één tuin, maar groen overal. De grote eeuwenoude olijfbomen staan vol trots naast de vier villa’s en doemen ineens op plekken op waar je ze niet verwacht. ‘Kalimera!’ Maria loopt me tegemoet met een grote glimlach. ‘En?’ ‘Wonderschoon.’ Maar omdat alle villa’s zo vrij liggen, heb ik de benenwagen nodig om álles te kunnen zien. En ik wil niets liever, want Maria kennende gaat er geen detail onopgemerkt voorbij. Ik zie nu al: de typisch Griekse stenen bogen met daaronder het bankje in de schaduw, balkonnetjes (‘Want overal is wel iets moois te zien’) de bloembakken in bloei. ‘Kom!’ en zo lopen we een prachtige wandeling.

Echt alles is langs het perfecte oog van Maria gegaan. De privézwembaden, de villa’s zijn zo comfortabel en ruim: zo heeft elke slaapkamer z’n eigen badkamer om maar wat te noemen. Overal vertelt Maria over haar keuzes: bijvoorbeeld waarom het grote raam op deze manier een schilderij lijkt en hoe ze het eilandgevoel van Corfu per villa in de kleuren en materialen terugbracht. Van: welke tegel voelt het fijnste onder je blote voeten tot liever een picknicktafel of een ronde tafel om buiten te eten? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dan pakt Maria mijn arm. ‘Ik heb nog iets’ en samen lopen we naar iets wat verdacht veel lijkt op een groentetuin. Ik buk en ruik. ‘Elke villa heeft er één. Uit eigen tuin eten is zo lekker, óók op de barbecue.’ En ze wijst naar de plek bij het terras. ‘Of ik kook voor jullie,’ voegt ze eraan toe. ‘Ik geef kookles en op verzoek maak ik twee keer per week een heerlijk maal.’ Ik geloof nu ook mijn oren niet, ik lach en doe spontaan een rondedans.

‘Wanneer komen je vrienden?’ ‘Straks’ en ik bedenk me meteen dat zij, net als ik, met hun mond wagenwijd open zullen staan. ‘Ik kook vanavond voor jullie hoor!’ roept ze als ze me achterlaat bij mijn Villa Levanta. ‘Kun je lekker eten aan de picknicktafel.’ Dit is zo’n moment dat ik de stilte wil verbreken met een enorme harde juich en ik plof neer op het ligbed. Soms wordt wachten zo enorm beloond dat je er echt even van moet bijkomen.