Mystieke sferen

‘Corleone,’ had mijn goede vriend Vito gezegd. Ik glimlachte terwijl de rozemarijn fier boven het landschap uitstak en de wijnvelden tot aan de rotsformaties sierden. We waren onderweg naar een plaatsje dat me deed denken aan de film ‘The Godfather’ en de mystieke sferen van de Cosa Nostra. ‘Maar voordat we verder in die geschiedenis duiken’, knipoogde hij, ‘vind je hier eerst midden in een olijfgaard de prachtige eeuwenoude Masseria Rosella. Het begin van onze duik in het verleden.’

En daar sta ik nu. Voor de boerderij die ooit het bezit was van de prins van Belmonte. Waar de luiken sieren en de eeuwenoude stenen mooie verhalen vertellen. Waar de heuvels prijken en de vogels uitbundig zingen in de vallei. ‘In deze streek streken prinsen en prinsessen neer’, Vito kijkt me lachend aan. Ik dwaal rond over het landgoed: langs de klassieke kamers met de kroonluchters en de gietijzeren bedden. ‘Hier sliepen vroeger de seizoensarbeiders die kwamen voor de oogst.’ Langs de bibliotheek met de open haarden en de fauteuils, het zwembad en de eindeloze tuin. ‘Kom!’ Vito geeft me een kijkje in de keuken waar Maria kookt met de producten hier van het land.
Als we even later in de zon op het dakterras zitten met uitzicht over het Scanzano meer, vertelt Vito me over hoe de familie Barons Dara de masseria in hun bezit kreeg en het nog steeds met liefde deelt. ‘Het is tijd voor die duik in de geschiedenis,’ lach ik. Langzaam vertelt Vito over de Cosa Nostra, prinsen en prinsessen, tot ver voor Christus. Allemaal hebben ze twee dingen gemeen: een neus voor mooie plekken en gebouwen én een flinke dosis mystiek. En dat laatste zweeft hier nog steeds stiekem, maar prachtig rond.