De magie van de villa

Denkend aan Griekenland, zie ik witte gepleisterde muren en blauwe kozijnen. Bloeiende bloemen en pittoreske tuinen met citrusbomen en rozenstruiken. Zie ik schattige nisjes en schaduwrijke hoekjes en de zee in de verte. Zie ik gordijnen waaien in de wind bij het balkon en een zwembad omringd door een zonneterras. Een taverne schenkt koude drankjes en serveert kleine mezes op de dag. Ik open mijn ogen en glimlach om die prachtige beelden die hier bij Villa Ippocampi werkelijkheid zijn. Dit is het echte Griekenland. En dan vergeet ik nog een ander belangrijk aspect: gastvrijheid. Want de eigenaren Nikos en de Nederlandse Lydia zorgen er tot in de details voor dat alles naar wens is.

Gisteren zat ik met Lydia hier te kletsen op mijn privéterras onder de pergola in de schaduw. Verderop blonk de zee in al haar schoonheid, binnen sierde hetzelfde blauwwit en die serene sfeer. En ik vroeg haar: ‘Wat is het toch met deze plek?’ Want het voelt zo magisch en bijna alsof ik droom. Lydia lacht. ‘Eigenlijk weet niemand echt wat het precies is. Schrijvers en fotografen, kunstenaars, acteurs: velen komen voor dat speciale van hier.’ Ik glimlach en kijk nog eens goed om me heen. Het is allemaal een foto waard, in elk hoekje of vergezicht zit een gedicht. Misschien is dat het wel bedenk ik me. ‘Knijp es,’ wilde ik eigenlijk tegen haar zeggen.

Langzaam loop ik terug naar mijn penthouse. Op een van de trappetjes blijf ik staan. De bougainville ruikt heerlijk en stiekem knijp ik even in mijn arm. Ja, het is echt... Ongelooflijk.