Living like a local

Mijn goede vriend Sifis wind er geen doekjes om: ‘Echt, iedereen die Kreta wil leren kennen, moet in de binnenlanden zijn.’ Hij is trots. Op de historie, op de stranden, op de wonderschone natuur, op alles eigenlijk. Het stroomt door zijn aderen en iedereen die even met hem praat, gaat een beetje meer van Kreta houden. Ook ik viel voor zijn charmes. Gelukkig maar, want Sifis bracht me naar een plek niet ver van zee, vlakbij een pleintje waar de klokken luiden en een groepje oude mannen backgammon speelt in de schaduw van de olijfboom. Vlakbij had Sifis een huis voor me gevonden. Privévilla Verde is driehonderd jaar oud en ligt aan de rand van het dorpje Armenoi. Omgeven door een wonderschone natuur, compleet gerenoveerd, maar nog steeds voorzien van stenen muren, kalkstenen vloeren en handgemaakte meubels. Vanuit mijn slaapkamer met balkon tuur ik uren naar het historische dorp en de Venetiaanse kerk.

‘Ik zei het toch! Zo ver zijn die binnenlanden niet!’ Sifis lacht als hij aanloopt. Het leuke is, mijn goede vriend heeft niet alleen deze villa gevonden. In verschillende dorpjes hier in de buurt vond hij dit soort authentieke spots. In de binnenlanden, maar toch niet ver van zee. Het doel: living like a local. ‘Gewoon om Kreta door je aderen te voelen stromen’, lacht hij. En ik snap precies wat hij bedoelt. ‘Zullen we even naar de kantina?’

En nu zitten we samen op het terras van het oude plein. Ik nip aan mijn ouzo terwijl de oude mannen vertellen. Over hoe hun moeders vroeger olijven plukten in de olijfgaard een uur lopen verderop. ‘In de warme zon. Maar lekker dat ze waren!’ Ik glimlach en ga elke minuut nog meer van Kreta houden.