Het huis van de Catalanen

‘Ik moet je iets bekennen,’ mijn goede vriend Omar en ik genieten van een café con leche in het gemoedelijke Palafolls. ‘En je vindt het heel leuk.’

Niet veel later rijden we samen naar de 17e eeuwse boerderij van zijn ouders. Ik kan niet wachten, want zijn ouders hebben recent deze typische Catalaanse masia omgebouwd tot drie appartementen.
Omgeven door prachtig groen en de bergen verderop, ligt de boerderij sereen in de zon. Je maakt er letterlijk een stap terug in de Catalaanse tijd, maar wel met al het moderne comfort van nu. De eeuwenoude staldeuren doen nu dienst als toegangspoort met daarachter voor ieder appartement een eigen voordeur en samen met zijn ouders Ramon en Mari lopen we rond. ‘Hier beneden waren de stallen en de keuken, boven sliep iedereen.’ De drie appartementen in Catalaanse stijl zijn gezellig zijn ingericht met banken, een open haard en in de grote keuken staat een noesten eikenhouten tafel. ‘Want wij Catalanen houden van eten en gezelligheid,’ lacht zijn moeder. Ik voel aan de eeuwenoude muren met de ronde keien die speels zijn gestapeld. De stalbalken prijken als verwijzing naar vervlogen tijden.

Buiten gaan we zitten op de kleurige stoelen in de tuin. Elk appartement heeft zijn eigen terras, een grote bbq staat klaar voor algemeen gebruik. ‘Blijven jullie eten? We eten paella, met vis uit de zee verderop.’ Ik glimlach. Deze rust en Catalaanse stijl en dat op vijf kilometer van de drukke Costa Brava.
‘En?’ Omar kijkt me lachend aan.
‘De beste verrassing die ik in tijden heb gehad!’ En ik zucht diep van geluk.