Het kasteel van de liefde

‘Wil je met me trouwen?’ Meer heb je niet nodig om hier te komen. Althans, om in het kapelletje het jawoord te geven. De mystiek van Hotel Castell de L’Oliver is zo groot dat je jezelf bijna iets ontzegt door er nooit te komen. Wat het precies is, weet ik niet, maar het heeft alles met liefde te maken. Eigenaresse Miriam en ik staan bij het privé trouwkapelletje van het eeuwenoude kasteel op de heuvel.

‘Hotel Castell de l’Oliver bestaat pas drie jaar als hotel. Eerst organiseerden Alfred en ik hier alleen bruiloften.’ Aha, bedenk ik me. Dat verbaast me niks. Zodra je hier aankomt, word je al compleet gevangen door de liefde die in de lucht hangt. Ik zie het al voor me: een bruidspaar komt aanrijden over de grote oprijlaan in een oldtimer. In de kasteeltoren hangt de vlag uit en het feest is in de mooie tuin tussen de palmen. Er wordt gefeest tot diep in de nacht en het bruidspaar verblijft met de hele familie in het hotel in de luxe en moderne kamers. ‘s Ochtends ontbijten ze heerlijk in de zon en nemen dan een frisse duik in het zwembad. En omdat we geen afscheid kunnen nemen, plakken we er dan nog een paar dagen met alle gasten aan vast. We? Ik schrik van mijn eigen gedachtes. Mijn hoofd slaat op hol.

‘We hebben er 8 hotelkamers bijgebouwd en sindsdien ontvangen we ook gasten die niet komen trouwen.’ Miriam lacht. Trouwens, ook als je niet trouwt is het hier perfect. Het eeuwenoude kasteel is zo bijzonder om in het mogen verblijven! En ook de ligging is ideaal: in een mooie groene en heuvelachtige omgeving, met het strand dichtbij en in een half uurtje sta je midden in het centrum van Barcelona.

‘Wil je even?’ Zal ik? Langzaam schuifel ik naar voren richting het altaar. ‘Ik kan wel even een muziekje starten?’ Miriam lacht en ik ook. Heel gauw lopen we terug naar buiten naar de warme zon. ‘Van al die liefde heb je vast wel trek gekregen’ en even vraag ik me af of Miriam mijn gedachten kan lezen.

Later die avond bedenk ik me: alles is hier liefde. Van de bloeiende bloemetjes in de tuin, de perfectie op mijn bord tot ‘ja zeggen.’ ‘Wil je nog een wijntje?’ Miriam staat voor me met de fles. ‘Ja!’ zeg ik volmondig. ‘Ja, heel graag!’